• یکشنبه ۵ اسفند ماه، ۱۳۹۷ - ۱۰:۲۰
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 9712-494-5
  • خبرنگار : 59006
  • منبع خبر : گزارش

پیشکسوتان رسانه قزوین را بشناسید/ 4

خبرهایی که از «گاراژ طهماسبی» به تهران می‌رسید

یک پیشکسوت رسانه در قزوین گفت: در سال‌های اوایل انقلاب برای ارسال عکس خبر باید در اسرع وقت فیلم و یا عکس را از طریق گاراژهای طهماسبی و یا فردوسی که در آن زمان معروف بودند، به راننده اتوبوس می‌سپردیم تا در تهران به رابط مؤسسه‌ که قبلاً با آن‌ها هماهنگ شده بود تحویل دهند.

به گزارش ایسنا منطقه قزوین، «دادگر خانبانی» سرپرست روزنامه اطلاعات در استان قزوین از پیشکسوتان رسانه‌ای فعالیت خود را از سال 55 با «مجله دختران پسران» در قزوین آغاز کرده است، وی بعد از گذشت 42 سال کار در حوزه خبری و آموزش افراد زیادی در این حوزه هنوز هم در عرصه خبر فعال است و پا به پای نسل جوان در حوزه اطلاع‌رسانی فعالیت می‌کند.

از شروع کارش می‌پرسم که چه‌طور پا به عرصه رسانه گذاشته است، می‌گوید: همکاری بنده با «مجله دختران پسران» از نشریات وابسته به روزنامه اطلاعات از سال 55 آغاز شد، آن زمان من هنرستان درس می‌خواندم و علاقه زیادی به شغل خبرنگاری داشتم؛ در برهه‌ای تنها به مدت کوتاهی با «صدای قزوین» به مدیرمسئولی مرحوم سید بهاءالدین مجابی همکاری خبری داشتم، همچنین گزارش و خبر برای روزنامه و مجلات «دنیای ورزش»، «اطلاعات هفتگی» و «جوانان» نیز تهیه می‌کردم.

خانبان با یادآوری آن روزها می‌گوید: همکاران من در روزنامه اطلاعات آقایان احمد غیاثوند نماینده روزنامه در قزوین، دکتر رئوف پیشدار، مهرداد علوی و شهید محمدحسین محمودیان بودند که به‌عنوان خبرنگار فعالیت داشتند.

می‌گویم چه چیزی از خبرنگاری برای شما جالب بود که وارد این عرصه شدید و باقی ماندید، با اشاره به اینکه از کودکی به خبرنگاری علاقه داشته، می‌گوید: خبرنگاری هیچ ارتباطی به رشته تحصیلی من که راه و ساختمان بود، نداشت، من از همان دوران ابتدایی به خبرنگاری علاقه داشتم و مجلات هفتگی اطلاعات را می‌خواندم درواقع این مجلات را به درسم ترجیح می‌دادم.
    
از روزی می‌گوید که برای اولین بار به دفتر روزنامه اطلاعات رفته است تا ببیند می‌تواند وارد عرصه خبر شود: رفتم پیش آقای غیاثوند و گفتم که من به شغل خبرنگاری علاقه دارم و دوست دارم با شما همکاری کنم؛ آن دوران خبرنگاری فی سبیل‌ا... بود و با توجه به اینکه مطالعات خوبی داشتم کارم هم بد نبود آقای غیاثوند هم قبول کرد.

از شرایط ارسال خبر می‌پرسم که آن زمان که هنوز پیشرفته نبودیم و وسایل دیجیتال نبود اخبار را چطور به تهران ارسال می‌کردید؛ می‌گوید: البته در زمانی که ما به کار خبری مشغول بودیم یک چنین امکاناتی وجود نداشت علیرغم همین کمبودها ناچار بودیم اخبار را در اسرع وقت توسط تلفن به مؤسسه ارسال کنیم.

می‌گویم این روزها که خبرگزاری‌ها با هم در زمان ارسال خبر رقابت می‌کنند؛ آن روزها چطور بود و اگر اخبار به‌موقع نمی‌رسید چه اتفاقی می‌افتاد؛ می‌گوید: آن روزها هم اگر خبر دیر ارسال می‌شد و «روزنامه کیهان» که آن زمان رقیب اطلاعات محسوب می‌شد خبر را زودتر درج می‌کرد خبرنگار جریمه می‌شد، در چنین شرایط سختی ما باید به کارمان که به آن عشق می‌ورزیدیم ادامه می‌دادیم.

می‌پرسم اگر خبری عکس داشت، عکس‌ها را چطور به‌موقع می‌رساندید، می‌گوید: برای ارسال عکس هم باید در اسرع وقت فیلم و یا عکس را از طریق گاراژهای طهماسبی و یا فردوسی که در آن زمان معروف بودند به راننده اتوبوس می‌سپردیم تا در تهران به روابط مؤسسه که قبلاً با آن‌ها هماهنگ شده بود تحویل دهند.

می‌گویم یادتان هست که چه خبرهایی آن زمان کار کردید؟ می‌گوید: در آن دوران قزوین استخر خیلی کم داشت، در همین خیابان باغ دبیر یک رودخانه‌ای بود که بچه‌ها در این رودخانه شنا می‌کردند؛ من گزارشی در همین رابطه نوشتم. اولین گزارشی که کار کردم را دقیقاً یادم می‌آید که در مجله دختران و پسران چاپ شد. یک دوچرخه‌سوار در ملک‌آباد بود که «تک‌چرخ» زده بود و من از آن عکس گرفتم و برای اولین بار یک مطلب با اسم خودم در مجله چاپ شد.

از محدودیت‌های خبری می‌پرسم و می‌گویم نوشتن در مورد موضوعات مختلف طی 40 سال گذشته چه تغییری داشته است، می‌گوید: در دوران قبل از انقلاب با توجه به شرایط خاص جامعه امکان مطرح کردن هر مطلبی وجود نداشت و گزارش‌ها و اخبار باید از فیلتر خاصی عبور می‌کرد تا به مرحله چاپ و انتشار برسد، اما پس از انقلاب با توجه به شورونشاط جامعه و توجه مردم به مسائل روز هم پاسخگویی مسئولین به‌مراتب بهتر بود و هم اینکه به‌رغم سختی‌های موجود برای ارسال خبر، آزادی بیشتری برای ارائه مطالب به جامعه هدف وجود داشت.

خانبانی می‌گوید: در اوایل انقلاب دسترسی به اخبار بیشتر بود به‌طوری‌که اورژانس یا اداره آگاهی با خبرنگار تماس می‌گرفت و تمام آمار و اطلاعات مربوط به حوادث را بدون هیچ‌گونه کم‌وکاست در اختیار خبرنگار قرار می‌داد اما در حال حاضر تهیه خبر به‌صورت خودسانسوری از طرف ارگان‌ها و مدیران روابط عمومی ارائه می‌شود و خبرنگار بیشتر حکم میرزا بنویس را پیداکرده است.

می‌گویم دسترسی به مسئولین چطور؟ آن روزها راحت‌تر می‌توانستید مسئولان را ببینید یا امروز؟ تأکید می‌کند: پس از انقلاب دسترسی به مسئولین آسان‌تر شد و به لحاظ اینکه هنوز هم تعداد روزنامه‌ها به‌صورت امروزی با حجم زیادی مواجه نشده بود مسئولین نسبت به دهه فعلی ارزش بیشتری برای خبرنگاران قائل بودند و خبرنگار در جامعه به‌عنوان پل ارتباطی مردم و مسئولین از اعتبار ویژه‌ای برخوردار بود.

خانبانی دل‌ خوشی از خبرنگار نماها ندارد و می‌گوید: در سال‌های اخیر متأسفانه بداخلاقی‌هایی که بین برخی از نشریات به وجود آمده باعث شده تا مسئولین نیز خود را پاسخگوی خبرنگاران ندانند. لذا جا دارد خانه مطبوعات و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز با نظارت کامل چاره‌ای بیندیشند تا فرق خبرنگار واقعی و خبرنگارنما مشخص شود و این افراد از این حرفه کنار گذاشته شوند.

می‌گویم امروزه که تعداد رسانه‌های استان قزوین افزایش داشته آیا پیشرفت‌ها موجب کیفیت هم شده است، می‌گوید: هرچند پیشرفت رسانه‌ها در 40 سال گذشته بسیار چشمگیر است اما برخی از رسانه‌ها از کیفیت مطلوبی در زمینه ارائه مطالب دقیق و صحیح برخوردار نیستند و درواقع کیفیت فدای کمیت رسانه‌ای شده است، معتقدم که نباید اجازه داده شود هر نشریه‌ای بدون کادر کارشناس و خبره در حوزه خبر و اطلاع‌رسانی وارد شود بلکه رسانه یک تخصص اجتماعی و فرهنگی است که در این رابطه باید افراد باتجربه و با تخصص و حرفه‌ای وارد عرصه شوند.

گزارش از آرزو یارکه سلخوری خبرنگار ایسنا منطقه قزوین

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: